همسایه ها

بدون اینکه کلمه ای یا حتی حسی را از قلم بیاندازد...

گذشته است.

اینک...

فصل آواره ها و در به درهاست.

و فصل فراری هایی که آرامش خانه را نمیخواهند.

تا در بزگیهاشان میان واقعیت و خیال فرق میگذاشتند...

این روزها خیلی آرام تر از قبل به زندگی نگاه می کنم.

گویی روزهایم کمرنگ شده اند و شبهایم زودتر شروع می شوند.

احساس میکنم از صفحه روزگار محو می شوم کم کم...

درست همان لحظه ای که نهایت نیاز بودم...

به کوچکی دنیا معتقدم.

وقتیکه بعد از ۶ ماه موهایم را شانه کردم.؟!

*پی نوشت: شادی این روزهایم را تو معنا میکنی...

گریزی نیست، گاهی وقت ها نمی توان جلوی لودگی را گرفت.